Środkowy płat edeagusa (prącie) jest spłaszczone, o zrośniętych nasadowo temonach.
Rozprzestrzenienie Większość gatunków występuje w Starym Świecie. Przedstawiciele dwóch rodzajów znani są z nearktycznej Ameryki Północnej. W Polsce stwierdzono przedstawicieli rodzajów: Aizobius, Helanthemapion, Perapion, Pseudoperapion i Pseudopstenapion (zobacz: pędrusiowate Polski).
Taksonomia Takson ten utworzony został w 1968 roku przez Davida G. Kissingera. Jego definicja znacząco zawężona została w 1990 roku przez Miguela A. Alonsa-Zarazagę.
W systematyce P. Boucharda i współpracowników z 2011 roku, stosowanej również w bazie BioLib.cz, takson ten ma rangę podplemienia i klasyfikowany jest w plemieniu Apionini, nadplemieniu Apionitae, podrodzinie pędrusiowatych i rodzinie Brentidae. Z kolei w klasyfikacji stosowanej na Fauna Europaea oraz Biodiversity Map ma on rangę plemienia i należy do podrodziny Apioninae i rodziny pędrusiowatych (Apionidae).
W obu przypadkach takson ten obejmuje rodzaje:
Aizobius Alonso-Zarazaga, 1990 Cistapion Wagner, 1924 Helianthemapion Wagner, 1930 Onychapion Schilsky, 1901 Osellaeus Alonso-Zarazaga, 1990 Perapion Wagner, 1907 Phrissotrichum Schilsky, 1901 Pseudaplemonus Wagner, 1930 Pseudoperapion Wagner, 1930 Pseudostenapion Wagner, 1930
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate