Po wojnie zajmował odpowiedzialne stanowiska dowódcze. W latach 1960–1966 – pierwszy zastępca dowódca Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, od 1966 dowódca Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego.
Na 24 Zjeździe KPZR wybrany na członka Centralnej Komisji Rewizyjnej. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 8 i 9 kadencji.
Odznaczony dwoma Orderami Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, Orderem Czerwonego Sztandaru - czterokrotnie, Orderem Suworowa III klasy, Orderem Czerwonej Gwiazdy, „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy, medalami i orderami zagranicznymi.
Bibliografia Белик Пётр Алексеевич (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp 2018-12-25]
Przypisy
Kategoria:Ukraińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości ukraińskiej Kategoria:Radzieccy dowódcy brygad w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Generałowie armii Sił Zbrojnych ZSRR