Służba wojskowa Krótko po wstąpieniu do korpusu brał udział w tłumieniu powstania Kurdów w północnym Iranie. Następnie walczył w wojnie iracko-irańskiej, podczas której wyróżnił się odwagą. Mimo że nie miał wykształcenia i doświadczenia wojskowego, powierzono mu dowodzenie brygadą, zaś najpóźniej w 1987 był już dowódcą 41 dywizji Sar Allah. Brał udział w oblężeniu Basry (operacja Karbala 5) i w organizacji oddziałów partyzanckich na tyłach wojsk irackich. Nawiązał wówczas kontakty z przywódcami irackich Kurdów oraz z Organizacją Badr, zbrojną formacją przy emigracyjnej irackiej Najwyższej Radzie Rewolucji Islamskiej w Iraku. W 1991, gdy w Iraku wybuchło powstanie szyickie, Organizacja Badr wsparła walczących szyitów; prowadzone przez nią operacje planował m.in. Solejmani; Iran oficjalnie nie zaangażował się w pomoc powstańcom.
Po stłumieniu powstania w Iraku na czele swojej dywizji zwalczał gangi przemytników narkotyków działające na wschodniej granicy Iranu, w Kermanie, Chorasanie oraz Sistanie i Beludżystanie. Prawdopodobnie dowodził kilkusetosobowym oddziałem irańskim walczącym po stronie Bośniaków podczas wojny w Bośni.