Od kwietnia 1942 do lipca 1943 dowódca kompanii, od lipca do listopada 1943 w 21 Samodzielnym Zapasowym Pułku Oficerskim, od listopada 1943 oficer Wydziału Operacyjnego Sztabu 197 Dywizji Strzeleckiej, od marca 1944 do marca 1945 dowódca batalionu i zastępca dowódcy 889 pułku strzeleckiego. Walczył na Froncie Białoruskim (listopad 1943 - luty 1944), 1 Froncie Białoruskim (luty – marzec 1944) i 1 Frontu Ukraińskim (kwiecień 1944 – marzec 1945), brał udział w operacji homelsko-rzeczyckiej, walkach pod Bobrujskiem, operacji lwowsko-sandomierskiej i dolnośląskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji lwowsko-sandomierskiej, gdy 29 lipca 1944 z grupą żołnierzy przeprawił się przez Wisłę k. Józefowa, później ubezpieczał forsowanie rzeki k. wsi Dorotka, następnie przez 40 dni na czele batalionu odpierał niemieckie ataki.
Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 23 września 1944 „za męstwo i heroizm, wykazywane w walkach z niemiecko-faszystowskimi najeźdźcami” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR.
W 1948 roku ukończył studia w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego, w 1957 roku w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Nadal pełnił służbę na stanowiskach dowódczych w tym w Sztabie Generalnym.