Ponadto dyrektywa wprowadziła jeszcze nieznaną w kontynentalnych porządkach prawnych w prawie cywilnym zasadę odpowiedzialności sprzedawcy za działania osób trzecich (podobnie jak przy odpowiedzialności za produkt niebezpieczny), tj. tutaj za złożone przez producenta i podmioty z nim zrównane publiczne oświadczenia na temat właściwości towaru. Brak tu również pojęcia tzw. dobrej wiary na rzecz kryterium rozsądku (racjonalności).
Zgodnie z zawartą w art. 8 ust 2 dyrektywy klauzulą minimalnej harmonizacji postanowienia implementujących ją krajowych aktów prawnych mogły być bardziej korzystne – dla kupującego-konsumenta – od postanowień dyrektywy (mają charakter semi-imperatywny). Niedopuszczalne były natomiast rozbieżności w odwrotnym kierunku. Dyrektywa 1999/44/WE miała charakter kazuistyczny (szczegółowy) i jak większość dyrektyw konsumenckich wymagała tzw. implementacji totalnej (wymaga całkowitej harmonizacji prawodawstw krajowych).
Dyrektywa ta została nieznacznie zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (Dz.Urz. UE L 304 z 22.11.2011).