małżeństwa Sieczkowskich i Glassów łączyły zapewne kontakty towarzyskie. Dynamiczna, falująca kreska, jaką został wykonany obraz, obwiedzenie postaci konturem, jasny światłocień i podobny do ludowego strój modelki (biała koszula, kwiecista chusta) sugerują nawiązania do twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Również Jan Rembowski, którego twórczość uważana jest za istotną inspirację dla Aliny Bondy-Glassowej, często nawiązywał do rozwiązań znanych z obrazów Wyspiańskiego. Portret pani Sieczkowskiej eksponowany był na Salonie Dorocznym w Zachęcie w 1928 roku i był wówczas zatytułowany Głowa.
Wizerunek artystki na portretach innych malarzy Konrad Krzyżanowski, Alina Glassowa (Portret Aliny z Bondych Glassowej), ok. 1903, olej na płótnie, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obraz podarowany Muzeum na mocy testamentu artystki. Jan Rembowski, Portret Aliny z Bondych Glassowej, początek XX wieku, olej na płótnie, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obraz podarowany Muzeum na mocy testamentu artystki. Jan Rembowski, Kobieta w żałobie (prawdopodobnie Alina Bondy-Glassowa), pastel na papierze, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.