ten w 1945 przekazał część zbiorów, m.in. wspomnianego andobławatnika nowego podgatunku, do Muzeum Narodowego w Pradze.
Dawniejsi autorzy umieszczali andobławatnika oliwkowego i szarosternego (S. subalaris), z którym jest blisko spokrewniony, w rodzaju Lipaugus. Analiza morfologii i badania DNA wykazały słabe pokrewieństwo wspomnianych gatunków z rodzajem Lipaugus. Obecnie (2025) IOC umieszcza te dwa gatunki w rodzaju Snowornis. Wyróżnia dwa podgatunki S. cryptolophus: S. c. cryptolophus i S. c. mindoensis.
Etymologia Nazwa rodzajowa jest połączeniem nazwiska Davida Snowa (1924–2009), angielskiego ornitologa i ekologa, z greckim słowem ornis, ornithos – „ptak”. Epitet gatunkowy pochodzi z greki i oznacza „ukryty grzebień” ( kruptos – „ukryty” oraz lophos – „grzebień”).
Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: S. c. mindoensis (Hellmayr & Seilern, 1914) – zachodnie stoki Andów w Kolumbii (na południe od departamentu Antioquia) i północno-zachodnim Ekwadorze (prowincja Pichincha); S. c. cryptolophus (P.L. Sclater & Salvin, 1877) – wschodnie stoki Andów w Kolumbii (na południe od przedniej części doliny rzeki Magdalena) i Ekwadorze oraz wschodnie i centralne zbocza Andów w Peru (na południe po region Huánuco).