Australijski leśniczy M.R. Jacobs, który badał nieśmiałość koron drzew eukaliptusa w 1955, uważał, że wierzchołki drzew były wrażliwe na abrazję, co skutkowało przerwami w baldachimie. Franco (1986) zauważył, że gałęzie świerku sitkajskiego (Picea sitchensis) i modrzewia japońskiego (Larix kaempferi) w wyniku abrazji doznały obrażeń powodujących obumieranie szczytowych partii pędów.
Jednakże malezyjski naukowiec Francis S.P. Ng, który badał Dryobalanops aromatica w 1977, nie znalazł żadnych śladów abrazji. Zasugerował on, że rosnące wierzchołki pędów są wrażliwe na światło i przestają rosnąć w okolicy przylegających liści. U brzozy brodawkowatej mniej pączków rozwija się w tych częściach korony, które już są gęste lub znajdują się blisko innych koron, prawdopodobnie ze względu na światło.
Innym wytłumaczeniem zjawiska jest hamowanie rozpowszechniania się larw owadów minujących"Tropical Rain Forest"..
Gatunki Gatunki drzew wykazujących nieśmiałość koron to między innymi: Dryobalanops sp., w tym Dryobalanops lanceolata i Dryobalanops aromatica (kapur) pewne gatunki eukaliptusa sosna wydmowa Avicennia germinans Didymopanax pittieri Clusia alata K. Paijmans zaobsewował nieśmiałość koron w wielogatunkowych drzewostanach, składających się m.in. z Celtis spinosa i Pterocymbium beccarii
Przypisy
Kategoria:Morfologia roślin Kategoria:Ekologia roślin