Ruch samoumocnienia () – ruch polityczny, społeczny i ekonomiczny w Chinach za czasów dynastii Qing, mający na celu wzmocnienie państwa po wojnach opiumowych i powstaniach ludowych, poprzez import zachodnich technologii, przy równoczesnym zachowaniu tradycyjnej struktury społeczno-politycznej.
Geneza W pierwszej połowie XIX w. rządząca dynastia Qing zaczęła słabnąć. Ostatni wielki cesarz, Qianlong zmarł pozostawiając pełny skarbiec, ale stłumienie powstania Białego Lotosu i korupcja urzędników (zwł. Heshena) doprowadziły do kłopotów finansowych państwa. Kolejni cesarze, Jiaqing, Daoguang i Xianfeng byli władcami mniejszego kalibru, którzy nie potrafili poradzić sobie z wyzwaniami, jakimi był skostniały i coraz bardziej skorumpowany system urzędniczy, zwiększająca się liczba ludności przy zmniejszającej się bazie podatkowej i wreszcie – zagrożenia zewnętrzne ze strony mocarstw kolonialnych.
Powstanie, którego przez lata nie udawało się stłumić, podawał jako przykład słabości Chin qingowskich Hong Liangji;