Był także pierwszym członkiem zagranicznym tego towarzystwa. Po powrocie do Wilna został w 1823 adiunktem w katedrze astronomii, a po ustąpieniu Śniadeckiego – dyrektorem obserwatorium w 1825 oraz w 1826 profesorem nadzwyczajnym. Od 1827 jako profesor zwyczajnym kierował katedrą astronomii do zamknięcia Uniwersytetu Wileńskiego w 1832 przez władze rosyjskie. W 1826 roku wydał pierwszy uniwersytecki podręcznik astronomiczny w języku polskim pt. Początki astronomii teoretycznej i praktycznej
W latach 1824–1832 okresowo brał udział w pomiarach triangulacyjnych prowadzonych przez generała Karla Tennera w Kurlandii, na Litwie i Żmudzi, dokonując kilku tysięcy obserwacji astronomicznych dla wyznaczenia tamtejszych szerokości geograficznych. Te dodatkowe prace w terenie nadszarpnęły zdrowie Sławińskiego - przeszedł ciężkie zapalenie mózgu i wpłynęły niekorzystnie na jego pracę naukową i poziom wykładów. Od 1832 pozbawiony katedry i wykładów pozostał jedynie dyrektorem obserwatorium, które przeszło pod zarząd Akademii Naukowej w Petersburgu. Był członkiem Akademii Nauk w Petersburgu, Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego w Londynie, członkiem korespondentem Akademii Nauk i Literatury w Palermo oraz członkiem honorowym Uniwersytetu w Charkowie od 1839.