Przyśpieszone metody szkolenia nie przynosiły w pełni zadowalających efektów, ale podjęto działania mające na celu podwyższenie poziomu edukacyjnego w następnych latach.
W roku szkolnym 1946/1947 przyjmowano już na dwa kursy: niższy (26 słuchaczy) i wyższy (24 słuchaczy). 1 marca 1947 pozyskano drugą salkę o powierzchni nieco większej niż 40m², ale nadal nie posiadano sceny z prawdziwego zdarzenia. Księgozbiór obejmował jedynie 50 pozycji. W drugim roku wprowadzono teatralne praktyki sceniczne (18 godzin w tygodniu). Słuchacze brali udział w przedstawieniach scen poznańskich, m.in. w sztukach, które reżyserowali Maria d’Alphonse, Karol Borowski, Tadeusz Chmielewski i Czesław Strzelecki. Zorganizowano też w szkole Bratnią Pomoc.
Rejonowa Centrala Aprowizacyjna zaproponowała szkole pod koniec drugiego roku funkcjonowania pomieszczenia przy Placu Wolności 11 – trzy salki, w tym jedną o powierzchni 60m². Rok szkolny 1947/1948 rozpoczęto w związku z tym w dobrych warunkach lokalowych.