Zaczęli więc tworzyć zestawienia wyrazów homeryckich, szczególną wagę nadając tym, które były używane rzadko lub wyjątkowo.
Na ustalenia aleksandryjskich leksykografów uwagę zwrócili retorzy i gramatycy łacińscy, szczególnie Cyceron, Kwintylian, Donat i Pryscjan. Związane to było z ich własnymi badaniami nad tropami i figurami retorycznymi, które określali jako odstępstwo od normy stylistycznej. Norma taka nie została jednak określona, stąd w swoich pracach poszukiwali definicji tego, czym owa norma powinna być. Doszli jednak do wniosku, że chociaż w poszczególnych zdaniach można taką normę wyznaczyć (ale jedynie poprzez negację, czyli ustalenie, że tekst wykracza poza normę stylistyczną), to niepodobna jej zdefiniować dla dłuższego tekstu, a tym bardziej całego języka.
Nowożytność Do XIX wieku badania nad sformułowaniem obiektywnych zasad norm stylistycznych nie wyszły poza ustalenia starożytne. Dopiero postulat filozofii analitycznej stworzenia obiektywnego języka oraz rozwój stenografii i badania nad tym zjawiskiem doprowadziły do wysunięcia nowych tez. Pod koniec XIX wieku francuski stenograf i leksykograf Jean-Baptiste Estoup, badając zasady stenografii, ustalił podstawowe zasady statystyczne dotyczące stylistyki tekstu.