Uznali w związku z tym, że ryby planktonożerne mogą aktywnie wybierać, którymi formami (gatunkami), będą się odżywiać, i to w taki sposób, by zmaksymalizować ilość energii uzyskanej w trakcie polowania (bardziej będzie im się opłacać schwytanie mniejszej liczby osobników zooplanktonu o dużych wymiarach ciała, niż równoważnej pod względem masy, większej liczby małych osobników). Wnioski te zostały potwierdzone przez podobne badania w innych jeziorach i w badaniach wybiórczości pokarmowej ryb, i są podstawą teorii optymalnego żerowania.
Brooksa i Dodsona zastanowiło ponadto co innego: dlaczego duże formy zooplanktonu dominują nad małymi, gdy nie ma presji zooplanktonożernych ryb? Jaki jest mechanizm, który powoduje, że duże formy zooplanktonowych roślinożerców są silniejsze konkurencyjnie niż małe?.