Ta stabilność warunków środowiskowych, „przewidywalność” i powtarzalność zmian sprzyjają równie powtarzalnym, stopniowym, sezonowym zmianom zespołów organizmów zasiedlających pelagial. Ukształtowaniu się takich sezonowych zmian o charakterze sukcesji (i ich obserwacji przez człowieka) sprzyja również to, że organizmy planktonowe mają niewielkie wymiary ciała i stosunkowo krótkie cykle życiowe: np. u przedstawicieli fitoplanktonu obserwuje się w ciągu roku w jeziorze 30-100 generacji.
Model PEG thumb|Profesor Maciej Z. Gliwicz jest jednym z autorów modelu sezonowej sukcesji planktonu PEG. Grupa naukowców skupionych w Plankton Ecology Group (PEG), zajmujących się limnologią, w latach 80. XX wieku przedstawiła uogólniony model, opisujący zmiany zespołów fitoplanktonu i zooplanktonu jezior na tle warunków środowiskowych. Model sformułowano na podstawie porównawczego studium 24 jezior, opisuje on przebieg sukcesji w 24 etapach. Autorzy modelu zwrócili uwagę na to, że to czynniki (relacje) biotyczne, a nie jak dotychczasowo sądzono czynniki klimatyczne, są w głównej mierze odpowiedzialne za sezonowe zmiany składu jeziornego planktonu (sukcesja autogeniczna, dla której czynniki abiotyczne tworzą jedynie ogólne ramy).