Doprowadziło to do konkluzji, zgodnie z którą geny odczytywane są w specyficznej ramce odczytu. Delecja bądź też insercja pojedynczej zasady azotowej zmienia ramkę odczytu, określa się ją mianem mutacji przesuwającej ramkę odczytu. Mutacja taka sprawia, że następująca po niej część DNA koduje polipeptyd inny, niż pierwotnie. Na tej podstawie badacze wydedukowali, że druga mutacja – o odwrotnym znaku – powoduje supresję swej poprzedniczki poprzez przywrócenie oryginalnej ramki odczytu, o ile oczywiście odstęp pomiędzy miejscami zajścia obu mutacji nie jest krytyczny dla funkcji powstającego białka.
Poza powyższym Crick wykorzystał również mutacje supresorowe do ustalenia, jak duże są kodony (to znaczy, ile zasad azotowych liczą). Dowiedziono, że insercje bądź delecje jednej lub dwóch zasad azotowych skutkują zmianą fenotypu, natomiast delecja lub insercja trzech zasad azotowych wiąże się z zachowaniem fenotypu typu dzikiego (niezmienionego). Wyniki te zakończono konkluzją, zgodnie z którą ulegający insercji lub delecji tryplet zasad azotowych nie zmienia ramki odczytu.