Zbrodnia w Chiniówce – zbiorowe zabójstwo stu Polaków dokonane przez oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii we wsi Chiniówka, położonej w powiecie zdołbunowskim województwa wołyńskiego podczas rzezi wołyńskiej.
Przed zbrodnią Chiniówka była osadą, w której dominowała ludność polska; tylko kilka rodzin było ukraińskich.
Z powodu powtarzających się w okolicznych wsiach nocnych napadów na Polaków, od marca 1943 roku Polacy w Chiniówce nocowali poza swoimi domami. Bezpieczeństwa pilnowały warty złożone z mężczyzn uzbrojonych w widły i siekiery. 26 kwietnia w nocy upowcy przebrani za partyzantów sowieckich zaproponowali mężczyznom pełniącym wartę przejście do partyzantki sowieckiej. Zgłosił się Zygfryd Naumowicz, który jednocześnie wyjawił przybyszom, że ukrywa Żydów. W rezultacie następnej nocy Ukraińcy pobili żonę Naumowicza oraz ograbili i zabili przechowywanych przez niego Żydów. Podczas trzeciego najścia, które nastąpiło kolejnej nocy, Ukraińcy zmusili torturami Naumowicza do wyjawienia, że także Lucjan Krajewski przechowuje Żydów, jednak zanim doszli do domu Krajewskiego, Żydzi uciekli. W tej sytuacji intruzi zabili Naumowicza i pobili Krajewskiego.