Oprócz huty szkła Przeździecki wybudował tartak parowy, cegielnie, olejarnie, suszarnie i szereg większych warsztatów przemysłowych. W okresie międzywojennym osada fabryczna Hołbieja (Huta-Hołbieja) leżała w granicach II Rzeczypospolitej w gminie wiejskiej Woropajewo, w powiecie postawskim, w województwie wileńskim. W pobliżu znajdowała się gajówka o nazwie Huta.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 134 osoby, 39 było wyznania rzymskokatolickiego, 87 prawosławnego, 4 ewangelickiego a 4 staroobrzędowego. Jednocześnie 24 mieszkańców zadeklarowało przynależność narodową, 99 białoruską, 3 niemiecką a 8 inną. Było tu 29 budynków mieszkalnych. W 1931 w 29 domach zamieszkiwało 309 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Drozdowszczyźnie i prawosławnej w Rymkach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Postawach i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy w Woropajewie.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się w granicach BSRR. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR.