Historia QRM jest oparty na koncepcji konkurowania czasem (Time-based competition – TBC), której pionierami były japońskie przedsiębiorstwa w latach 80. XX w. i po raz pierwszy sformułowanej przez George’a Stalka Jr w 1988 r. w artykule zatytułowanych Time – The Next Source of Competitive Advantage. Konkurowanie czasem jest szeroką strategią rywalizacji na rynku podkreślającą czas jako główny czynnik osiągania i utrzymywania przewagi konkurencyjnej. Dąży do skrócenia czasu wymaganego do zaprojektowania, rozwoju, wytworzenia, sprzedaży i dostarczenia produktów. QRM zaleca skupienie się całej firmy na krótszych czasach realizacji, co przekłada się na szybką reakcję na potrzebę klienta zarówno dotyczącą istniejących produktów, jak i nowych projektów. Przewaga metody QRM nad znanymi strategiami kosztowymi doprowadziła do jej wdrożenia kilkuset organizacjach o zróżnicowanym lub niskoseryjnym profilu produkcji (High-Mix Low-Volume).
Rozwój Koncepcja QRM została po raz pierwszy rozwinięta w późnych latach 80. XX w przez Rajana Suri, wówczas profesora Inżynierii Przemysłowej i Systemów na University of Wisconsin-Madison.