Do wybuchu I wojny światowej zakład ten opuściło ponad 900 wychowanków, z których większość została pedagogami. Tuż przed przejęciem Lublińca przez władze polskie - 23 lutego 1922 roku - cały sierociniec został zakupiony przez Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, które umieściło w nim Niższe Seminarium Duchowne. Od 1946 r. przy głównej alejce parku, okalającego teren, stoi pomnik założyciela Zgromadzenia Eugeniusza de Mazenod. W latach 1925–30 Oblaci dobudowali do dawnego sierocińca dwa boczne skrzydła (przy wydatnej pomocy hrabiego Ludwika Ballestrema z Kochcic). W ramach skrzydła wschodniego powstała kaplica seminarium (obecnie dwupoziomowy kościół), który w 1941 r. stał się świątynią nowej parafii pw. św. Stanisława Kostki.
Po II wojnie światowej część zachodnią misyjnego kompleksu odebrano Zgromadzeniu, urządzając w nim Państwowy Zakład Wychowawczy dla Dzieci Głuchych. Część ta została odgrodzona od seminarium wysokim murem, który usunięto w 2000 roku. Rok wcześniej cały obiekt ponownie wrócił do Oblatów, którzy urządzili tutaj m.in. szkołę Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców im. św. Edyty Stein. Na korytarzu tej szkoły umieszczona jest tablica żelazna. Odnaleziona dopiero w 1984 r. ufundowana została przez żonę Franciszka Grotowskiego, która umieściła na niej spisane po niemiecku epitafium.