Posiadał przydział do kadry zapasowej 6 Szpitala Okręgowego. Był wówczas kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 283. lokatą w korpusie oficerów pospolitego ruszenia sanitarnych, grupa lekarzy.
W 1920 doktoryzował się na Uniwersytecie Lwowskim kończąc studia medyczne. W latach 1921–1934 był starszym asystentem katedry farmakologii tegoż Uniwersytetu we Lwowie. W 1934 uzyskał habilitację w zakresie fizykoterapii ogólnej i doświadczalnej, z której do 1939 miał wykłady i ćwiczenia. W październiku 1936 otrzymał prawo veniam legendi z zakresu fizjoterapii ogólnej i doświadczalnej na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W semestrze zimowym spędzał drugą połowę roku jako lekarz prywatny i właściciel zakładu fizykoterapeutycznego w Krynicy. Zainstalował pierwszy w uzdrowisku aparat rentgenowski. Pozostawił około 40 prac publikowanych w większości w Polskiej Gazecie Lekarskiej. Dotyczyły one promieniolecznictwa, balneologii i klimatologii. Pisał prace o balneologicznym leczeniu chorób żołądka, chorób krążeniowych, o działaniu leczniczym wód krynickich. Wyjeżdżał w celach naukowych do Francji (1926) i do Niemiec (1933). Brał czynny udział w pracach Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, nadzorował budowę domu zdrojowego w Morszynie.