W czasie przewrotu bolszewickiego czynnie przeciwstawiał się bolszewikom.
W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach wybrany na deputowanego Wszechrosyjskiego Zgromadzenia Ustawodawczego (Konstytuanty) z oddziałów Frontu Rumuńskiego z listy socjalistów-rewolucjonistów.
Od stycznia 1918 do 1919 minister wojny Tymczasowego Rządu Syberyjskiego. W listopadzie 1919 razem z gen. Radolą Gajdą i żołnierzami Korpusu Czechosłowackiego zorganizował we Władywostoku powstanie przeciw administracji admirała Aleksandra Kołczaka, stłumione przez wojska japońskie. Wraz z żołnierzami Korpusu Czechosłowackiego emigrował do Czechosłowacji. W 1920 nawiązał współpracę z Czeka, jeden z pierwszych agentów wywiadu zagranicznego Czeka. W 1921 wyjechał do Rosji Sowieckiej. W 1922 wystąpił z listem otwartym skierowanym przeciw Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, wystąpił jako świadek na procesie pokazowym eserowców w Moskwie.
Od 1922 pracownik Ludowego Komisariatu Spraw Zagranicznych RFSRR/ZSRR. Od stycznia do listopada 1924 ambasador ZSRR w Albanii, 1926 konsul generalny ZSRR w Mukdenie. 1922-25 członek .