Bitwa o Kopanicę – bitwa powstańców wielkopolskich z siłami pruskimi, do której doszło 11 stycznia 1919 w Kopanicy.
Celem dowództwa powstańczego po 5 stycznia 1919 roku było zabezpieczenie i rozszerzenie zdobyczy terytorialnych na zachodzie regionu. Porucznik Kazimierz Zenkteller planował w tym zakresie szerokie działania ofensywne, w tym zdobycie Zbąszynia i MiędzychoduPowstanie Wielkopolskie.eu, BITWA O KOPANICĘ - 10/11 STYCZNIA 1919 R..
Do bitwy doszło w sposób spontaniczny. Celem wojsk polskich było zdobycie Zbąszynia. Wojska te wymaszerowały 10 stycznia 1919 roku z Wolsztyna. Dowódcą był podporucznik Stanisław Siuda, a w skład grupy wchodziły następujące jednostki: kompania wolsztyńska (120 ludzi, dowódca – podporucznik Stanisław Tomiak), kompania wielichowska (około 100 ludzi, dowódca – podporucznik Kazimierz Szcześniak), kompania stęszewska (około 120 ludzi, dowódca – podporucznik Szyfter) i oddział rakoniewicki (około 40 ludzi, dowódca – podporucznik Żak). Przed bitwą siły te wzmocnić miały jeszcze oddziały z Chobienic, Obry i KębłowaAntoni Czubiński, Zdzisław Grot, Benon Miśkiewicz, Powstanie Wielkopolskie 1918–1919.