3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 211. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W 1923, 1924 był przydzielony do 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach. 1 grudnia 1924 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 72. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 24 lipca 1928 został przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu do 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie. 31 marca 1930 został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy Szwadronu Zapasowego 2 psk. 23 marca 1932 został przeniesiony do 24 pułku ułanów w Kraśniku. 12 marca 1933 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 28 czerwca 1933 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Szwadronu Zapasowego 24 puł.
Następnie pełnił funkcje komendanta rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego, a później I zastępcy dowódcy 8 pułku ułanów w Krakowie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po zakończeniu wojny obronnej ukrywał się w rodzinnym dworku w Wilamowiczach.
Zmarł 25 listopada 1961 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Pęcicach.
Był żonaty i miał córkę Zofię Antoninę (ur.