W piechocie wszczął się popłoch. Wobec zapowiadającej się zguby oddziału, Kalita, Jagielski i nieznany z nazwiska kapral zagrodzili odwrót piechocie. Wycelowali karabiny we własnych ludzi i zagrozili śmiercią uciekającym. Groźba poskutkowała. Po opanowaniu sytuacji Kalita rozkazał ruszyć na Rosjan. Oddział wyszedł z sośniny na obszerny plac zrębu na którym stali już Rosjanie uformowani w linię. Powstańcy rozsypali się na boki i rozpoczęła się godzinna strzelanina. Rosjanie zaczęli się chwiać. Wykorzystał to Kalita i wydał rozkaz do ataku na bagnety, sam rzucając się naprzód. Rosjanie w tym momencie zaczęli uciekać. Podczas pogoni za uciekającymi Polacy zdobyli rosyjski wóz wyładowany żywnością. Powstańcy ścigali Rosjan przez około dwie wiorsty, aż dotarli do skraju lasu. Widzieli stąd jak moskale uciekają przez pola w kierunku wsi Mierzwin. Kalita zatrzymał swoich ludzi i zdecydował, aby nie szturmować wsi, gdyż nie chciał narażać jej mieszkańców na zemstę moskiewską.
Po bitwie Po bitwie Kalita zebrał żołnierzy. Następnie nakazał modlitwę dziękczynną za odniesione zwycięstwo. Podziękował żołnierzom w imieniu Rządu Narodowego za waleczność i potępił tchórzostwo i ucieczkę kawalerii.