Zachodnia część São Paulo, rozległe terytorium, na którym, według badań archeologicznych, przez tysiąc lat żyli ludzie Kaingang, było celem kolonizacji i ekspansywnej uprawy kawy. Osadnicy zaczęli napływać tu na początku drugiej połowy XIX wieku i skupili się obrzeżach lasu. Początkowo nie było żadnych konfliktów z ludźmi Kaingang, którzy nie uważali przybycia osadników za powód do niepokoju. Jednak osadnicy opuścili peryferie i przedostali się przez las do okolic wiosek Kaingang. W 1905 nastąpił pierwszy atak rdzennych mieszkańców na geodetów. Byli oni członkami wypraw do rzeka Feio lub Aguapeí (1905) i do rzeki Do Peixe (1906) sponsorowanych przez Komisję Geograficzną i Geologiczną Stanu São Paulo. Po atakach powołano komisję śledczą, która oświadczyła, że zginęło mniej niż piętnaście osób z Europy. Jednocześnie w tym samym czasie odnotowano kilka masowych mordów całych wiosek Kaingang. W tym samym okresie ponad 500 kolejarzy zmarło z powodu chorób, co kolonizatorzy ukryli, zachęcając do przedstawiania rdzennej ludności jako głównej przeszkodą w budowie linii kolejowej i otwarciu plantacji. Przemoc była używana przez obie strony, jednak rdzenna ludność nie dysponowała dużą ilością broni i amunicji.