Tło i przekaz Poza wymową satyryczną utwór miał charakter alegoryczny, z krytycznym odniesieniem do aktualnych stosunków panujących w carskiej Rosji. Wykorzystując tzw. kostium historyczny, pod prześmiewczym mianem faraońskiego ministra pisarz ukazał znanego ówcześnie polityka Konstantina Pobiedonoscewa z jego niegodziwościami i nadużyciami władzy. Jako zagorzały konserwatysta i przeciwnik demokratyzacji ustroju, Pobiedonoscew był zwolennikiem samowładztwa oraz unifikacji społeczeństwa imperium na gruncie wyłącznie rosyjskiej kultury. Zmuszony do ustąpienia dopiero przez rewolucję 1905 roku, przez ćwierć wieku wywierał przemożny wpływ na wewnętrzną politykę caratu, z wszelkimi niekorzystnymi skutkami dla Polaków.
Zawarte we wstępie wzmianki datujące fabułę opowiadania, z wymienieniem faraona „Tutmesa” (Totmesa) i odniesieniem do najazdu „Hysków” (Hyksosów), zostały celowo wprowadzone przez autora dla zmylenia carskiej cenzuryBaśnie polskie, dz. cyt., s. 272..