Parafia Świętego Judy Tadeusza w Łuczaju (biał. Парафія Св. Юды Тадэвуша y Лучаі) – parafia rzymskokatolicka w Łuczaju. Należy do dekanatu postawskiego diecezji witebskiej. Została utworzona w 1755 roku.
Historia W 1744 roku w Łuczaju znajdowała się kaplica podlegająca parafii w Duniłowiczach. W 1755 roku ufundowano parafię w Łuczaju. 26 maja 1766 roku Elżbieta z Ogińskich Puzynina wydzieliła fundusze na prowadzenie misji jezuickiej w Łuczaju, dając dom na rezydencje zakonną, plac pod budowę kościoła oraz 160 tysięcy złotych polskich. W latach 1766–76 wybudowano kościół z fundacji Tadeusza Ogińskiego i bp. Puzyny w stylu barokowym, w pierwszej połowie XIX wieku przebudowany w stylu klasycyzmu. W 1770 w domu zakonnym mieszkało 6 misjonarzy, dwa lata później 8. Po kasacie zakonu w 1773 roku kościół stał się siedzibą parafii. W 1777 roku świątynię pod wezwaniem św. Tadeusza, św. Ignacego i św. Ksawerego konsekrował bp. Feliks Towiański. Parafia leżała w dekanacie połockim diecezji wileńskiej. W 1781 liczyła 2436 katolików, plebanię stanowił drewniany klasztor pojezuicki. W latach 1798–1849 parafia leżała w diecezji mińskiej. W 1842 liczyła 4359 katolików. W latach 1849–1925 parafia leżała w diecezji wileńskiej, a następnie do 1989 roku w archidiecezji wileńskiej.