Biali jednakże zabili posłów, a oddział milicji zaatakował wojowników. Potyczka kosztowała życie 11 ochotników i 3 Indian, w związku z czym wódz indiański zaprzysiągł zemstę. Rozpoczęła się tzw. wojna Czarnego Jastrzębia.
Do Sauków i Lisów przyłączyli się wojownicy z plemion Winnebago i Potawatomi. Indianie rozpoczęli rajdy na wsie i farmy. Wśród osadników wybuchła panika, tysiące z nich uciekały na wschód.
Siły Czarnego Jastrzębia były zbyt małe, by stawić czoła ścigającym ich żołnierzom. Wódz postanowił schronić się za Mississippi. 2 sierpnia 1832 przeprawiający się przez rzekę Indianie zostali zaatakowani przez amerykańską kanonierkę. Ci, którym udało się przedostać na drugi brzeg, padli ofiarą Siuksów, którzy wspomagali Amerykanów. W trwającej dwa dni walce pod Bad Axe Indianie zostali pokonani przez oddziały ochotników pod wodzą generała Atkinsona. Z 500 ludzi Czarnego Jastrzębia przeżyło około 150. Wojna, która kosztowała życie 72 białych i 450–500 Indian, dobiegła końca.
27 sierpnia Czarny Jastrząb poddał się Amerykanom. Został uwięziony i przez kilka miesięcy był obwożony w klatce po miastach, gdzie wystawiano go na widok publiczny. Po uwolnieniu w 1833 wrócił do Iowa. Przez kilka ostatnich miesięcy życia był obiektem podziwu wśród białych.