Jako jeden z nielicznych Łotyszy na stanowiskach państwowych w ZSRR przetrwał wielki terror.
Od stycznia 1939 do kwietnia 1941 pomocnik szefa partii „Transwodprojekt” Ludowego Komisariatu Komunikacji Drogowej ZSRR, od kwietnia do lipca 1941 instruktor KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Łotwy, od czerwca 1941 do czerwca 1942 zastępca dyrektora Kirowskiej Szkoły Budownictwa Sowieckiego i Partyjnego, od czerwca 1942 do maja 1943 ekspedytor gazety „Cīņa” ("Walka") w Kirowie. Od maja do listopada 1943 słuchacz kirowskich kursów sowiecko-partyjnych, od listopada 1943 do kwietnia 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od kwietnia do grudnia 1944 propagandzista KC KP(b)Ł, od grudnia 1944 do sierpnia 1946 sekretarz powiatowego komitetu KP(b)Ł. Od sierpnia 1946 do lipca 1947 lektor Wydziału Politycznego Państwowego Morskiego Przedsiębiorstwa Okrętowego, od lipca 1947 do listopada 1950 starszy wykładowca i kierownik gabinetu marksizmu-leninizmu Państwowej Akademii Sztuk Pięknych Łotewskiej SRR, od listopada 1950 do września 1952 zastępca dyrektora Muzeum Rewolucji Łotewskiej SRR ds.