W celu zmniejszenia zagrożenia ogniem horrea budowano z grubymi ścianami, a ich okna były zawsze wąskie i umieszczone wysoko na ścianie dla utrudnienia kradzieży. Drzwi zabezpieczano skomplikowanych systemem zamków i rygli. Nawet największe horrea miały zwykle tylko dwoje lub troje drzwi zewnętrznych, często na tyle wąskich, by uniemożliwiały wjazd wózków. Mozolnego transportowania towarów do wnętrza i na zewnątrz budynków najprawdopodobniej dokonywano wyłącznie siłą rąk ludzkich. Największe horrea zapewne musiały zatrudniać duże zespoły robotników.
Rzymskie horrea nosiły nazwy indywidualne. Niektóre z nich wskazywały na rodzaj przechowywanych (i prawdopodobnie sprzedawanych) towarów, takich jak wosk (candelaria), papirus (chartaria) lub pieprz (piperataria). Inne nosiły imiona cesarzy (jak Horrea Galbae na cześć Galby) bądź osobistości związanych z rodziną cesarską. Szczególnie dobrze zachowane horreum w Ostii – Horrea Epagathiana et Epaphroditiana, zgodnie z inskrypcją nazwano imionami wyzwoleńców Epagatusa i Epafroditusa, ich przypuszczalnych właścicieliRegio I - Insula VIII - Horrea Epagathiana et Epaphroditiana..
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne Regio I - Insula VIII - Horrea Epagathiana et Epaphroditiana - rysunki i zdjęcia z odsłoniętego horreum w Ostii
Kategoria:Architektura starożytnego Rzymu