Większość tych nowych fortyfikacji została jednak opuszczona lub zniszczona około połowy V wieku.
Podczas badań został opisany szereg późnoantycznych budowli, jak mniejsze wieże strażnicze, małe kasztele, cywilne refugia w wiejskich willach (villa rusticae) i ufortyfikowane przystanie dla statków rzecznych, znane szczególnie ze środkowego biegu Renu i Dunaju, określane jako burgi. Ich obecność została dowiedziona z jednej strony wzdłuż rzek (burgi z przystaniami), a z drugiej na ważnych drogach („burgi drogowe”), gdzie służyły przede wszystkim celom strażniczym, jako wysunięte punkty obronne i do optycznego przekazywania informacji.
Załogi takich małych posterunków wojskowych spełniały funkcje policyjne na drogach i zapewniały utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa we wsiachTalmud v. Jerusalem, Eroubin V, 1. Jeśli burgus stał w dolinie, u jej wylotu lub u ujścia rzeki, służył ich ryglowaniu. Jeśli był umiejscowiony między dwoma kasztelami, to w razie niebezpieczeństwa służył jako miejsce ucieczki. Większe burgi, jak na przykład burgus Asperden, służyły również jako miejsca ucieczki (refugia) dla okolicznej ludności i jako spichlerze.