Oxford 1959). Istnieją też ślady innych, mniej rozpowszechnionych tradycji. W ramach samej tradycji tyberiadzkiej (która ostatecznie przeważyła i zachowała się najpełniej do dzisiaj), funkcjonowały również różne odgałęzieniaE. Tov, Textual Criticism of the Hebrew Bible, Minneapolis 2001, s. 43–44.
Szkoła tyberiadzka była przede wszystkim dziełem dwóch rodów: ben Neftalich i ben Aszerów. Ostatecznie przyjął się tekst Aarona ben Aszera (to ostatni członek tej rodziny), na nim zostały oparte najstarsze ze znanych nam dzisiaj kodeksów (Leningradzki czy Aleppo), a potem drukowane wydania Biblii hebrajskiej.
Podział thumb|Pojedyncza strona z Kodeksu Aleppo (ok. 930 r. n.e.) Masora dzieli się na: masora parva (mała) albo inaczej marginalis – uwagi zapisane na marginesach tekstu biblijnego (ewentualnie między kolumnami) masora magna (wielka) – obszerniejsze i bardziej szczegółowe uwagi w przestrzeni nad i pod tekstem masora finalis – notatki na końcu każdej księgi, zawierające przeliczoną ilość wersetów, słów i liter tekstu biblijnego danej księgi w celu ochrony przed błędami lub przeinaczeniem tegoż tekstu Poza tym ewentualnie: masora initialis – pierwsze słowo księgi biblijnej otoczone komentarzem jako osobny traktat, np.: Sefer Oklah we-Oklah (o nieznanym dokładnie pochodzeniu, ale wykorzystany na pewno później do