ukazała się dopiero w 1957. Habilitował się w styczniu 1953 na podstawie monografii Prawo natury u polskich fizjokratów.
W czerwcu 1954 został profesorem nadzwyczajnym. Po śmierci Jerzego Landego objął kierownictwo Katedry Teorii Państwa i Prawa UJ. W 1958, na podstawie opublikowanej rok wcześniej książki Prawo podmiotowe, uzyskał przewidziany przez ówczesny system awansów naukowych stopień doktora nauk prawnych, będący wówczas najwyższym stopniem naukowym. Profesorem zwyczajnym został w 1962.
Uniwersytet Jagielloński i Polska Akademia Nauk
W latach 1954-1956 był dziekanem Wydziału Prawa UJ, a w latach 1962-1964 prorektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1956-1962 łączył pracę uniwersytecką z funkcją wicedyrektora i kierownika działu w Instytucie Nauk Prawnych PAN. W latach 1960-1961 przebywał w Stanach Zjednoczonych jako stypendysta Fundacji Forda, rozwijając kontakty z amerykańskimi ośrodkami teorii i socjologii prawa.
W latach 1964-1969 kierował Międzywydziałowym Studium Nauk Politycznych UJ. Po reorganizacji struktur politologicznych Uniwersytetu kierował Zakładem Teorii Państwa i Prawa, a w latach 1969-1975 był dyrektorem Instytutu Nauk Politycznych UJ. Na emeryturę przeszedł w 1988.