Sancha Aragońska (ur. ok. 1478 w Gaecie, zm. 1506 w Neapolu) – nieślubna córka króla Neapolu Alfonsa II i jego kochanki Trogii Gazzeli.
Życiorys W 1494 roku wyszła za mąż za Jofrego, najmłodszego syna papieża Aleksandra VI i jego długoletniej kochanki Vannozzy Cattanei. Poprzez to małżeństwo Jofre został z nadania Alfonsa II księciem Squillace; miało ono być zabezpieczeniem traktatu pokojowego pomiędzy Państwem Kościelnym a królestwem Neapolu. Młodzi małżonkowie zamieszkali w jednym z watykańskich pałaców z resztą papieskiej rodziny.
Sancha szybko zaprzyjaźniła się ze swoją szwagierką Lukrecją i przez większość życia była (według nieprzyjaznych Borgiom historyków) kochanką braci swojego męża: Juana, księciem Gandii i Cezara.
Jeszcze w tym samym roku brat Sanchy Alfons, książę Bisceglie i Salerno poślubił Lukrecję. Życie neapolitańskiej księżniczki z Borgiami było o wiele trudniejsze od chwili gdy Cezare poślubił francuską księżniczkę Charlottę d'Albret w ramach zabezpieczania wsparcia króla Francji Ludwika XII dla jego militarnej kampanii podboju Romanii.