Alfons II (ur. 4 listopada 1448, zm. 18 grudnia 1495) – król Neapolu od 1494 roku do śmierci. Do czasu wstąpienia na tron neapolitański po śmierci ojca nosił tytuł księcia Kalabrii. Ojciec Izabeli Aragońskiej, matki polskiej królowej Bony.
Życiorys Alfons urodził się w neapolskim Castel dell’Ovo jako najstarsze dziecko Ferdynanda I i jego pierwszej żony Izabeli de Clermont, najmłodszej córki Tristana de Clermont, hrabiego Copertino i Katarzyny Del Balzo Orsini. Był kuzynem zarówno Ferdynanda II, króla Aragonii jak i jego żony Izabeli I, królowej Kastylii – Katolickich Królów Hiszpanii. Jego nauczycielem był słynny humanista Giovanni Pontano, którego rozprawa O splendorze monarszym opisywała na przykładzie Alfonsa cnoty i maniery renesansowego księciaKazimierz Chłędowski: Historie neapolitańskie str. 70.
Po śmierci swojej matki Izabeli de Clermont w 1465 roku Alfons odziedziczył po niej przysługujące jej prawa dynastyczne, w tym do tytułowania się królem Jerozolimy.