Jednym z nich był hrabia Aleksiej Bestużew-Riumin, minister spraw zagranicznych posiadający na cesarskim dworze ogromne wpływy i zaufanie samej niezbyt zainteresowanej polityką cesarzowej, która wolała skupić się na przyjemnościach dworskiego życia niż na mało dla niej zrozumiałej grze dyplomatycznej. Bestużew przewodził frakcji niemieckiej i wkrótce Joanna Elżbieta zaczęła przeciwko mu spiskować spotykając się między innymi z posłem francuskim markizem de La Chétardie – uczestnikiem spisku pałacowego, który wyniósł cesarzową Elżbietę na tron. Joanna Elżbieta próbowała okazać się pomocna dla Fryderyka II poprzez podważenie pozycji wszechmocnego Bestużewa. Kanclerz wytrzymał starcie i drogą rewizji zdobył przechwycony list Chetardie'go, w którym Francuz krytykował rządy Elżbiety, sposób sprawowania przez nią władzy i dobieranie coraz młodszych kochankówW. Serczykː Katarzyna II str. 26-27Katarzyna II: Pamiętniki cesarzowej Katarzyny II przez nią samą spisane str. 13. Poseł szybko został odesłany do Paryża, a z wygnaniem Joanny Elżbiety cesarzowa postanowiła zaczekać – wkrótce po kłótni z księżną nakazała jej opuszczenie stolicy w ciągu tygodnia i Rosji w ciągu miesiąca. Oficjalnym powodem wygnania matki żony wielkiego księcia był jej romans z rosyjskim szlachcicem, hrabią BeckimW. Serczykː Katarzyna II str.