pełne 8,34 m – 27 stóp i 5 cali). Wolna burta na dziobie miała 6,62 m, na śródokręciu – 5,18 m, a 5,64 m na rufie. Wyporność standardowa wynosiła 15 240 ton (15 000 długich ton), 15 500 ton po załadowaniu. Kadłub posiadał dno podwójne i podzielony był na 261 przedziałów wodoszczelnych. Załoga liczyła 741 oficerów i marynarzy; liczba ta wzrastała do 849, gdy pancernik służył jako okręt flagowy.
Od swojego bliźniaka „Shikishima” okręt różnił się niższymi masztami i brakiem dziobowej wyrzutni torpedowej.
Napęd Pancerniki były napędzane przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania firmy Humphrys, Tennant and Co; każda maszyna obracała jedną śrubę. Parę dostarczało 25 kotłów parowych typu Belleville.
Maszyny miały moc nominalną 14 500 KM (10 800 kW) przy ciągu wymuszonym, co miało pozwolić osiągnąć prędkość maksymalną 18 węzłów (33 km/h). Podczas prób morskich okręt okazał się szybszy, osiągając 19,11 węzła (przy mocy 16 117 KM i wyporności 14 500 ton). Wynik ten osiągnął w czterech trzygodzinnych próbach, płynąc zarówno z- jak i przeciw pływowi; podczas innej próby, płynąc z wykorzystaniem 4/5 mocy utrzymał prędkość ponad 18 węzłów przez 6 godzin;