38, 8..
Kiedy w dniu urodzin Kleopatry II podczas uczty na stadionie w Aleksandrii przyniesiono jej dar od Fyskona, królowa była przyjemnie zaskoczona i zadowolona do chwili, gdy wyjaśniło się, że zawiera on poćwiartowane zwłoki syna; okazane przez Kleopatrę ludowi wzbudziły jego gniew. Nawet w dalekim Rzymie zbrodnia ta wywołała odgłosy i omawiano ją na posiedzeniu senatuMarek Junianus Justynus: Zarys dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa rozdz. 38, 8, 12-15.Diodor Sycylijski: Biblioteka Historyczna rozdz. 34-35, 14.Tytus Liwiusz: Dzieje Rzymu od założenia miasta.. ks. 59.Paweł Orozjusz: Siedem ksiąg historii przeciwko poganom ks. 5, 10, 6.Waleriusz Maksymus: Historia moralizująca, jej losy w dawnych epokach ks. 9, 2..
W dwa lata później Kleopatra II zmuszona była uciekać przed wojskami Fyskona do Syrii, gdzie przyjęła ją córka Kleopatra Thea. W 124 p.n.e. powróciła do Egiptu i dokonała politycznego pojednania z byłym mężem i z córką. W wydanym w 118 p.n.e. królewskim akcie amnestii Memfitesowi pośmiertnie przywrócono cześć i jako Theos Neos Filopator odbierał ją w dynastycznym kulcie Ptolemeuszów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ptolemeusze Kategoria:Zmarli w 130 p.n.e.