thumb|150px|rtm. Józef Szostak, pierwszy i ostatni dowódca Szwadronu Przybocznego Prezydenta Rzeczypospolitej thumb|Szwadron Przyboczny Prezydenta II Rzeczypospolitej, 1925 rok Szwadron Przyboczny Prezydenta Rzeczypospolitej – reprezentacyjny pododdział kawalerii Wojska Polskiego.
Historia 19 grudnia 1922 roku, na podstawie rozkazu opublikowanego w Dodatku Tajnym Nr 30 do Dziennika Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 50, dotychczasowy Szwadron Przyboczny Naczelnika Państwa został przemianowany na Szwadron Przyboczny Prezydenta Rzeczypospolitej.
Pierwszym dowódcą szwadronu został por. Józef Szostak. 30 kwietnia 1924 roku jednostka liczyła 171 oficerów i ułanów. Corocznie szwadron otrzymywał 80 rekrutów, którzy musieli być narodowości polskiej, wzrostu od 174 do 176 cm. Od rekrutów wymagano także umiejętności czytania i pisania.
W czasie zamachu majowego dokonanego przez marszałka Józefa Piłsudskiego szwadron dowodzony przez Józefa Poraj-Wilczyńskiego wziął udział w działaniach bojowych walcząc po stronie prezydenta Stanisława Wojciechowskiego. W piątek 15 maja 1926 roku szwadron osłaniając prezydenta i rząd przeszedł do Wilanowa.