X-XV w. Pradzieje Skarbu wiążą się z rodem Brunonów, który władał Brunszwikiem przed Welfami. Ówczesna starsza kolegiata dedykowana świętemu Błażejowi została hojnie uposażona przez Gertrudę Starszą z Brunszwiku (zm. 1077). Prawdopodobnie z tegoż uposażenia pochodzi brachium (relikwiarz w formie przedramienia z dłonią) św. Błażeja (obecnie w zamku Dankwarderode). Nadto razem ze swoim małżonkiem, Liudolfem, margrabią Fryzji mieli ofiarować katedrze dwa złote, kameryzowane krzyże relikwiarzowe (obecnie w zbiorach Cleveland Museum of Art). Wraz z główną fundacją Henryk Lew z dynastii Welfów polecił budowę nowej brunszwickiej katedry. Wzorował się na starotestamentowym królu Salomonie (budowa Świątyni Jerozolimskiej), sprawiając brązowy ołtarz i świecznik. Ponadto sprawił bogato iluminowany ewangeliarz, ale spośród relikwiarzy i dzieł złotniczych ze Skarbu Welfów nie da żadnego się jednoznacznie zidentyfikować z fundacją Henryka Lwa. Poza gotyckim plenarium (tablicy relikwiarzowej) daru Ottona Łagodnego (którego wizerunek figuruje na odwrocie dzieła), kwestia identyfikacji osób związanych z poszczególnymi darami złotniczymi Skarbu jest wciąż zagadkowa.