W latach 1809–1816 z Dalmacji i części ziem chorwackich Napoleon Bonaparte utworzył Prowincje Iliryjskie. Krótkie panowanie francuskie doprowadziło do rozbudzenia się wśród Chorwatów świadomości narodowej. Klęska Napoleona i postanowienia kongresu wiedeńskiego pozwoliły Austrii zlikwidować Prowincje Iliryjskie. W 1816 na mocy dekretu absolutystycznego Chorwacja stała się częścią królestwa Ilirii. W latach 30. XIX w. rozwinął się ruchu na rzecz zjednoczenia Słowian południowych. Tzw. „ilirowie” domagali się złączenia historycznych ziem chorwackich w granicach korony węgierskiej. Uznanie języka narodowego za urzędowy nastąpiło w 1847. Dużym wpływem cieszyli się również zwolennicy przyłączenia do Węgier – „madziaronowie”. Podczas Wiosny Ludów na terenie monarchii austriackiej 1848–1849 Zgromadzenie Narodowe w Zagrzebiu poparło dążenie do Chorwacji i przeprowadzenie liberalnych reform społecznych z uwagi na dotychczasową centralizacyjno-madziaryzacyjną politykę Węgier wobec Chorwacji. Społeczeństwo chorwackie poparło bana Josipa Jelačicia, doprowadził on do podjęcia działań wojennych przeciwko Rewolucji na Węgrzech. Działania zbrojne doprowadziły do zerwania Unii chorwacko-węgierskiej. W 1849 na mocy konstytucji potwierdzona została odrębność obu państw od siebie, kraj by zarządzany przez Austriaków z Wiednia.