W tym czasie, w źródłach, pojawiają się wiarygodne informacje o powstaniu, na terenie dzisiejszej Chorwacji, dwóch ośrodków władzy podległej Frankom: w Panonii (tzw. Księstwa Dolnopanońskiego lub Chorwacji Posawskiej) i w Dalmacji (tzw. Chorwacji Dalmatyńskiej).
Królestwo Chorwatów (925–1102)
Na początku X w. Chorwacja Dalmatyńska i ziemie złupionego przez Węgrów Księstwa Dolnopanońskiego zostały zjednoczone przez panującego w latach 910–925 władcę z dynastii Trpimirowiczów – Tomisława. Jego następcy prowadzili wojny z Bizancjum i Wenecją o Dalmację Bizantyńską (wyspy na Adriatyku i nadmorskie miasta Zadar, Split i Dubrownik). Sukces odniósł jedynie około 1060 król Piotr Krzesimir (1058 – ok. 1074).
Unia personalna z Węgrami (1102–1526) Integralność państwa była osłabiana przez konflikty religijne między zwolennikami liturgii łacińskiej a zwolennikami liturgii słowiańskiej. Śmierć i wygaśniecie dynastii Trpimirowiczów około 1090 ułatwiło Węgrom opanowanie Chorwacji i doprowadziło do narzucenia jej unii personalnej.
Za panowania węgierskiego została przyłączona Dalmacja Bizantyjska, którą w 1409 sprzedano za 100 000 złotych Wenecji. koniec XV w.