Hne występuje w dwóch odmianach: mierzące 45 cm hne gyi (birm. //; ) oraz 30-centymetrowe hne kalei (birm. //; pl. ). Pierwszy z instrumentów służy graniu utworów poważnych, o wolniejszym tempie, podczas gdy na drugim, używanym częściej, grane są kompozycje szybkie i wesołe.
Historia Najstarsza wzmianka o hne znajduje się w poemacie z roku 1491, w którym wymienione zostało ono pośród innych instrumentów na których grano podczas obrzędów ku czci natów. Nazwa instrumentu została prawdopodobnie zapożyczona od indyjskiego słowa sanēyi (lub surnaya) poprzez język mon. Także samo hne dotarło do Birmy prawdopodobnie z Indii.
Muzyka i muzycy Hne obejmuje skalę dwóch oktaw, przy czym najniższy dźwięk hne gyi to środkowe C, a hne kalei - G powyżej niego.
Z reguły muzyk grający na hne posiada obydwie odmiany instrumentu, a ponadto dysponuje też dwoma bambusowymi fletami, których tony dostrojone są do dużego i małego hne, i które mają identyczny układ otworów na palce. Na fletach tych grane są ciche partie utworów.
W tradycyjnej muzyce birmańskiej hne używane jest do grania muzyki publicznie, na otwartej przestrzeni, w ramach orkiestr bądź małych zespołów.
600px|center|thumb|Tradycyjny teatr birmański; na pierwszym planie dwóch muzyków grających na hne
Zobacz też Muzyka birmańska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Muzyka w Mjanmie Kategoria:Aerofony stroikowe Kategoria:Instrumenty dęte drewniane