W lipcu 1934 ukończył kurs limnologiczny, który odbywał się w Stacji Hydrobiologicznej Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego nad jeziorem Wigry. W tym samym roku, jako oficer rezerwy posiadał przydział do 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1939 otrzymał stanowisko adiunkta oraz rozpoczął przygotowania do obrony pracy habilitacyjnej, kontynuację pracy naukowej przerwał mu wybuch II wojny światowej. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 106. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 na froncie wschodnim. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Uwięziono go w obozie jenieckim w Kozielsku. Wiosną 1940 został przewieziony do Katynia (lista wywózkowa z 5 kwietnia 1940) i tam zamordowany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tego mordu chowano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.