Po prawdopodobnie bezpotomnej śmierci dziedzica Michała Kierdeja (wnuka Eustachego) w 1712 roku Gniezno przeszło na własność jego siostrzeńca Jerzego podpisującego się Stefanem Romera (1678–1773). Romerowie w 1730 roku wykupili od Olendzkich część majątku, tym samym scalając go do poprzedniej wielkości. Po Jerzym-Stefanie dziedziczył jego syn Franciszek. Po jego śmierci pod koniec XVIII wieku Gniezno dziedziczyli jego krewni po kądzieli. W 1817 roku Gniezno było własnością Franciszka i Anny z Biegajłów Tarasowiczów herbu Krzywda. W drugiej połowie XIX wieku dziedzicem na Gnieźnie był Julian Kazimierz Tarasowicz (1859–1911). Rodzina Tarasowiczów władała Gnieznem do 1937 roku (Paweł Tarasowicz w 1930 roku był właścicielem majątku o powierzchni 1371 ha), gdy sprzedano go Kazimierzowi i Julii z Turskich Straszewskim. Mieszkali oni w Gnieźnie do października 1939 roku. thumb|left|200px|Szkoła powszechna w Gnieźnie w 1935 roku
Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie wołkowyskim, w województwie nowogródzkimВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 97.. W XVII–XIX wieku Gniezno miało status miasteczka.