Mohammad zwrócił się teraz o pomoc do swojego rządzącego w Chorasanie brata Sandżara i połączenie ich dwóch armii sprawiło, że poparcie dla Berk-Jaruka zaczęło topnieć. Bitwa w regionie Ruzrawaru, do której doszło w roku 1102, po serii osobistych pojedynków zakończyła się negocjacjami, w rezultacie których Mohammad miał z tytułem maleka sprawować władzę w Azerbejdżanie, Arranie, Diyarbakirze i Al-Dżazirze, podczas gdy Berk Jaruk miał zatrzymać resztę wraz z tytułem sułtana. Mohammad jednak wypowiedział te warunki już dwa miesiące później, po czym został rozbity w czwartej bitwie z Berk Jarukiem i musiał zamknąć się w Isfahanie. Berk-Jaruk rozpoczął dziewięciomiesięczne oblężenie miasta, jednak Mohammad ostatecznie uciekł. W piątej i ostatniej bitwie Berk-Jaruka z Mohammadem, która miała miejsce w roku 1103 w pobliżu miasta Choj, ten pierwszy również zwyciężył. Berk-Jaruk był jednak już bardzo chory, a jego siły wyczerpane długimi walkami, stąd w roku 1104 zawarł pokój ze swoimi braćmi. Mohammad na jego mocy otrzymał Azerbejdżan, Arran, Diyarbakir, Al-Dżazirę i Syrię, wraz z tytułem równorzędnego w stosunku do Berk-Jaruka sułtana. Berk-Jaruk zmarł na przełomie 1104/1105 roku, pozostawiając jako następcę swojego małoletniego syna Malekszaha.