Do tego celu wykorzystano także zatopiony na Bałtyku niemiecki okręt podwodny U-250, który po wydobyciu z dna został poddany szczegółowym badaniom.
Okręt został zbudowany zgodnie z dokumentacją projektową okrętów tego projektu opracowaną przez CKB-18 (noszące obecnie nazwę Biuro Konstrukcyjne Rubin) w Zakładzie Nr 189 (obecnie Stocznia Bałtycka) w LeningradzieT. Grzesikowski, C. Rudzki: ORP Kondor (294), s. 24-25.. Jednostka była częścią najliczniejszego programu budowy okrętów podwodnych czasów zimnej wojny i największego w całej historii po jednostkach typu VIIC – okręt wybudowano jako jedną z 215 ukończonych jednostek swego typuNorman Polmar: Submarines Of The Russian and Soviet Navies, s. 145-148..
Pierwszą sekcję położono na pochylni 28 lipca 1954 roku, następnie 20 października 1954 roku zamontowano sekcje rufową oraz dziobową wraz z wyrzutniami torpedowymi. 30 czerwca 1955 roku jednostka została zwodowana z alfanumeryczną nazwą S-355. 5 sierpnia 1955 roku zamontowane zostały 2 silniki elektryczne cichego pływania oznaczone jako PG-103 Zakładów Kirowa w Leningradzie o numerach fabrycznych 570375 i 570377. 12 sierpnia zamontowano elementy wyposażenia nawigacyjnego z kompasem magnetycznym, 15 sierpnia zaś żyrokompas z pięcioma repetytorami.