Rosyjskie osadnictwo w XIX wieku w Tuwie doprowadziło do podpisania w 1860 roku traktatu między Rosją a Chinami, zwanego konwencją pekińską. Traktat ten zezwalał Rosjanom na osadnictwo w ograniczonym zakresie, ponieważ pozwalał im mieszkać na łodziach lub w namiotach, ale nie na posesjach. W 1881 roku dynastia Qing pozwoliła Rosjanom na osiedlanie się w stałych zabudowaniach. W tym czasie Rosjanie stanowili już w Tuwie znaczącą społeczność. Ich sprawami zarządzali urzędnicy rosyjscy, którzy rozstrzygali lokalne spory i kontrolowali tuwińskich wodzów.
Handel Po konwencji pekińskiej otworzył się także handel między kupcami rosyjskimi (zwłaszcza z Minusińska) a Tuwą. Rosjan przyciągał chłonny rynek tuwiński. Tuwińcy nabywali m.in. galanterię, samowary, noże i tytoń, za które płacili futrami i skórami kóz, owiec, koni i bydła. Pod koniec lat 60. XIX wieku funkcjonowało już szesnaście placówek handlowych. Przekraczanie Sajan było jednak wciąż poważnym wyzwaniem dla rosyjskich handlarzy, dlatego w latach 1880–1885 ich liczba nie przekraczała pięćdziesięciu. Pracowali latem, ponieważ był to najbardziej sprzyjający okres dla handlu.