Tytus Henryk Peszyński herbu Cholewa (ur. 1811 w Żeniszkowicach, zm. 7 kwietnia 1881 w Sanoku) – polski oficer, właściciel ziemski.
Życiorys thumb|240px|Dwór Sulimirskich w Kobylanach thumb|240px|Grobowiec rodzin Peszyńskich i Sulimirskich w Kobylanach Syn Melchiora. Według różnych źródeł urodził się w 1810, 1811 lub 1 marca 1813 w Żeniszkowicach (powiat latyczowski).
Był żołnierzem Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego w szeregach 1 Pułku Piechoty Liniowej, później w pułk strzelców gwardii wołyńskiej. W 1830 zwolniony w randze oficera. Brał udział w powstaniu listopadowym 1831 walcząc pod dowództwem generałów Romana Sołtyka i Antoniego Giełguda na obszarze Litwy w bitwach o Wilno, pod Rajgrodem, pod Szawlami. Pod Warszawą został przedstawiony do awansu do stopnia kapitana. Pod Modlinem został wzięty do niewoli, z której zbiegł i przedostał się do Galicji. Po upadku insurekcji majątek Juliana i Tytusa Peszyńskich został skonfiskowany. W 1848 uczestniczył w Wiośnie Ludów i był dowódcą 10 kompanii Gwardii Narodowej we Lwowie.
Odziedziczył rodzinny majątek w Kobylanach. W 1880 zamieszkiwał w Sanoku.