W 1916 jako adwokat przysięgły Zarządu Miasta Stołecznego Warszawy. Od września 1917 był członkiem magistratury polskiej. Po odejściu Rosjan, współtworzył sądy obywatelskie i został członkiem sądu okręgowego w Warszawie w 1917. Został wiceprezesem tego sądu 4 czerwca 1918 i był przewodniczącym wydziału cywilnego.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Pełnił stanowisko sędziego, wiceprezesa, a od końca 1919 prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie. Z tej funkcji został mianowany sędzią Sądu Apelacyjnego w Warszawie od 13 grudnia 1920. 17 listopada 1921 został mianowany sędzią Sądu Najwyższego, w którym pracował w I Izbie zajmującej się sprawami cywilnymiZbiór Orzeczeń Sądu Najwyższego. Orzeczenia Izby Pierwszej (Cywilnej). Rok 1924. Drugie półrocze.. Z dniem 30 czerwca 1925 został zwolniony ze służby. Zasiadł w komisji rewizyjnej Towarzystwa Prawniczego w Warszawie. Działał w Towarzystwie Ustawodawstwa Cywilnego, komitecie redakcyjnym „Orzecznictwa Sądów Polskich”.
2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji i administracji sądownictwa”.
Zmarł 28 lub 30 czerwca 1925 w wieku 48 lat podczas pobytu w Ruszkowie w rodzinnych stronach.